Renate & Frietje

By the way! Ik kan me niet op z’n Belgisch ’n academica noemen, omdat ik bij de VrijeAcademie ‚Stadswandelingen‘ deed en wil doen . . .  Laat ik me daar maar op focussen en ‚NIETS TE VERLIEZEN EN TOCH BANG‘ van Renate Rubinstein heel vlug weer opruimen. In 1979 is het wel met de Multtuli-prijs bekroond, maar . . .  Haar huwelijk was wel naar de kloten door ’n andere HEKS . . .  Ze schreef: „Godverdomme, wat denkt die meid eigenlijk wel? Ziet een aantrekkelijk huis en gooit vereend in kracht met de eigenaar de vaste bewoner eruit. En dan nog hopen dat ik geen keel zal opzetten.“ 

Schat! Je mag alles doen: neuken in de keuken, schelden in de kerk, zuipen . . . , drugs . . . , ‚t maakt géén ene flikker uit, als je ‚t vooral maar beschaafd doet, hè . . .  Wat ze ook schreef, dat het géén fuck uitmaakt of de man nu weg gaat bij de vrouw, of de vrouw nu wegloopt bij de man . . . , hoe je ‚t ook wendt en keert: ‚t Is altijd de schuld van de vrouw.

En, ik dacht nog: Die ken ik! Waar ken ik die van? „Renate is mes scherp, brutaal, zacht en direct, en haar eigen vorm – ‚t korte essay –  vaak slechts een vignet dat een opvallend licht op de dingen werpt, en bij gelegenheid ook een landschapbeschrijving, een stemmingsbeeld, een prozagedicht.“ Norbert Elias in het voorwoord bij de Duitse vertaling van ‚Niets te verliezen en toch bang‘. Iedereen herkent zich hierin, kan zich ermee  identificeren, alsof je in een spiegel kijkt . . .  Dan heb je zelf ‚Liebeskommer‘ & ‚-pein‘, heb je die van haar er nog eens bij . . .  Nee . . .  Ja . . . , ik kon het weten met me achterlijke verstand, als ik verliefd ben is dat een regelrechte RAMP!!! Sorry jongens! Ik sta altijd voor schut, hoon, spot, belachelijk, meer dan idioot, maar als ’n man op mij valt …  Ik had ’n winkeltje kunnen beginnen: Wist ik veel! ‚Don’t tell baby! Show it . . . Ik denk, dat literatuur beschrijving van leed, pijn en ellende is, zoal van Frederik Herman’s ‚Onder professoren‘ en die ‚Kikker gaat fietsen‘ van prof. dr. Maarten van Buuren . . . Al die ellende staat bij mij in de kast, omdat ik op een leesclubje zat in Zaandam . . .  Hij was leraar of docent Nederlands en verdiende zo zijn geld voor de Open Universiteit.  Wij konden oprotten! Dat, was ook weer zo’n gezellige dreun, die snoeihard aankwam . . .  Ja, hoor! Grote Meid! Niet lullen maar poetsen! Eerst dacht ik: Jezus! Je mag ook ’n kutboek schrijven: Wist ik niet, als je het maar goed schrijft . . . ‚t Leven is niet alleen maar ‚rozengeur en manenschijn‘ . . .  Maar . . . , je moet wel ’n klein beetje optimistisch blijven. toch . . .  Ik ben A.F.Th. van der Heijden niet met zijn ‚De Tandeloze tijd‘. . . 

ZATERDAG  Naar het voorbeeld van G. de grammofoon in de kamer gezet waar ik nu meestal in leef. Celloconcerten van Bocherini, Mozarts Figaro – prettiger dan valium en met vergelijkbaar effect. Zoals trouwens al beschreven in het Oude Testament, de gek geworden Saul, gesust door de harp van David. Samuel zoveel, werd mij in mijn oude leven nog voor het slapen gaan uit voorgelezen, maar we kregen het boek niet meer af. Zou daar gemakkelijk sentimenteel over kunnen worden, maar woede is beter dan verdriet en verdriet is weer beter dan angst. Helaas raakt de woede bij mij gauw op en als er een apotheek bestond waar ik hem kopen kon, deed ik het meteen. Mag best wat kosten ook.

‚Meid, count your blessings; je hebt werk, je huis, je salaris!‘ Allright, I count them: één, twee, drie. En dan zijn er mijn vrienden. En boeken. Jezuschristus, ik heb zeker een halve meter geleerde troost gekocht. Ga nog eens een bloemlezing maken. Psychologen, filosofen, dichters. Sommige kende ik al. Van allen denk ik: had ik ze maar eerder gelezen.

Nooit nodig gehad om te beseffen dat er iets is dat ik beter kan dan een ander. Maar je zult zien, ik ga het binnenkort nodig vinden. Want geen zelfvertrouwen meer. Zelfvertrouwen is voor gelukkige mensen. Ongelukkigen moeten maar ambitieus worden, er zit niets anders op.

Middernacht. Gebed voor de zondag: mogen zij zich opknopen aan de strop die zij voor mij gestrikt hebben.“ Renate Rubinstein

Amen Schat! Zo bad ik ook: Lieve Heer voor elke traan; voor hen oceanen van ellende & leed! En . . . , zo geschiedde . . . , ik hoef nooit wraak te nemen . . . , nee . . .  Elfriede, zaterdag 16 januari 2016

 

 

www.friedabblog.wordpress.com Leave a Reply

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden /  Ändern )

Google Foto

Du kommentierst mit Deinem Google-Konto. Abmelden /  Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden /  Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden /  Ändern )

Verbinde mit %s