Schoonheid van het verval

In me vorige blog met de titel: ‚LAY-OUT 3‘ schreef ik dat in 1650 Rembrandt van Rijn (1606 – 1675) De Otter had getekend.

Uit: WESTERPARK, ondertitel: Barren, Sparren en Koperen Knopen, van Ton Heijdra – Uitgeverij René de Milliano

De Kleine Otter aan de Kostverlorenvaart! 

Ik tel er minstens vijf en er stonden hier meer dan 80 à 100 molens. Een klein middeleeuws industrieterrein, zoiets als de Zaanse Schans . . . „Ja,“ zei Yvonne, „die het er naast gelegen.“ Aan de linkerkant staat een mannetje in een platte schuit te roeien en in Jisp en de Wormer gaat alles nog steeds per platte schuit: koeien, melk, hooi . . . , ‚you name it‘ . . .

Twee keer De Otter aan de Kostverlorenvaart: langs dat pad fiets in nu naar de Van Hallstraat.

Me man kwam thuis met een „kerstboom“ van drie meter lang en zei: „Er is tien centimeter vanaf geknipt.“ Van de weeromstuit vergat ik kaneelpijpjes bij de peertjes te doen. Het hele huis rook heerlijk, dus . . . Voor herhaling vatbaar …

‚t Schompes … , en altijd te veel … „Wat?“ Een klein kerststolletje met spijs: ZONDER ROOMBOTER!
„Mijn kerstcadeau onmiddellijk uitgepakt en het staat nu voor me slaapkamerraam . . . ,“ riep ze . . .

Helemaal te gek, hè … En nu we toch in het Red Licht district bezig zijn: De hooggeleerde heer Maarten houdt van schoonheid in verval en komt onmiddellijk naar Amsterdam, om die rotte geur te proeven van die oude molen. De Otter moest opnieuw worden geteerd en Maarten raakt er helemaal van in vervoering. De hele kluit lag minstens vijfentwintig jaar lang te verrotten, helemaal toen in begin jaren tachtig die hoge Marcatietorens werden gebouwd en door hoogbouw aan alle kanten rondom, konden de wieken niet meer draaien: de hele handel lag op zijn gat. Ik ga er dit jaar nog even kijken, om iets meer te kunnen vertellen en te zien hoe De Kleine Otter er voorstaat . . . OP STERVEN NA DOOD! Ja . . . , totale extase bij Maarten . . . Het kan hem niet decadent genoeg zijn. Ik ben géén psychiater, dus . . . Vraag me niet welk schroefje er bij hem los zit? Ik denk dan aan ‚Haar van boven‘ van Albert Mol.

Oké, Haar van boven had iemand op „visite“ . . . , zeg maar en hij wilde met zijn voeten in een bak staan trappelen vol gebroken glas, serviesgoed en nare scherpe stenen . . . , het moest bloeden . . . , met keiharde muziek . . . Ik moet `t even opzoeken, welke muziek hij erbij wilde hebben, want dat weet ik niet meer, opzwepend en steeds harder.

Opeens belde de buurvrouw aan en vroeg of het iets minder kon. „Godverdorrie!,“ Riep Haar van boven, „hij was er bijna!!! Nu moet ik weer helemaal opnieuw beginnen.“ Ik denk dat ze hem een ‚blow job‘ gaf . . . Leuk boekje, ik wil het weer opnieuw lezen.

Nee, het moet niet gekker worden . . .

Aan de koffie, dacht ik hieraan en dat wij vrouwen nog gekker zijn!

E L F R I E D E

Ein Gedanke zu “Schoonheid van het verval

www.friedabblog.wordpress.com Leave a Reply

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden /  Ändern )

Google Foto

Du kommentierst mit Deinem Google-Konto. Abmelden /  Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden /  Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden /  Ändern )

Verbinde mit %s