Jan, hij kon d`r wat van . . .

Als ik uit me keukenraam kijk zie ik dit, de brug over de Bilderdijkgracht, waarover ik altijd naar Dirk fietste, en de De Clercqstraat schuin daarzo over de brug overstak. Kom zelden of nooit meer in de Kinkerbuurt . . .

Ja, heel erg en ontzettend verkeerd!

Wanneer . . . , deed ik dan eens één enkel keertje maar . . . , iets goeds? Dat vroeg ik me ook vertwijfeld af . . .

Tante Von: „Toen je je andijvie stampotten maakte met uitgebakken spekjes, ’n mager Hema worstje. Meestal had je dan ook zo rond de Kerst ’n pan met draadjesvlees op je balkon staan, als het dan vroor kon je ’t vet er zo van afbreken . . .“

Tante Friet: „Dat ’t nu een Kuttijd is, is zeker te weten ook haar schuld, hè . . . “

close up photo of a typewriter

Foto door Suzy Hazelwood op Pexels.com

Vertwijfeld Zeikwijf

Aque zoek,

Batterijen leeg,

 app dood, verkeerde aansluiting,

Kutwijf wordt 76,

 met haar gedoemde gedichtjes . . .

Waar blijven die grote smoelen?

Ik hoop van harte dat tant Von ’t kan behappen … Geregeld krijg ik ’n mailtje van Romenu (Rome nu, dus …) die sinds maart 2006 een gedichtenblog heeft. Ik dacht: daar vertelt hij over … , dat is prachtig … , al die klanken en kleuren . . .  En tante Friet plonsde in het water, zonder betonblok aan haar poten deze keer . . .  

Tante Von: „Ja, een gedicht heeft geen kleur! Ga waterverven met je te dikke reet en val me niet lastig met je kutblogs. Ik moet op me kleinkinderen letten.“ Dan ben je wel effe uit geluld, dat zeg ik . . .

Het spijt me, maar tante Friet is niet dr. professor Frieda-Elsje en wanneer ze het wel zou wezen, dan is zij nu al tien jaar met pensioen . . . Elfriede staat nog steeds als een huis, gaat onmiddellijk lof klaarmaken met appel, banaantje en gerookte kip. Wees maar niet bang, die trut valt er echt niet vanaf! Maar . . . , als ze in mei met haar dikke reet over de honderd kilo moet wegen, gaat ze wel ’n weekendje wieberen in ’s-Hertogenbosch, koopt ze voor € 20, — Bosche Bollen . . .  Nee, ’t benne géén Amsterdamse Moorkoppen . . . Ja, MacDonnald drive in . . . , met France frietjes, ook nog . . .

En vertel ’ns . . . ? Wat ze allemaal heb te MOETEN???

ISOLEERCEL

Ik hoorde het wel vaker van mensen, dat oudere mensen vroeger met twee woorden werden aan gesproken: „Dank U wel,“ bijvoorbeeld . . . Er werd hoog tegenop gekeken, ze werden gerespecteerd en dat bestaat al helemaal niet meer . . . „Ja, ze is gestoord & vindt de lockdown lekker. Nee, ze spoorde nooit, hoor! Absoluut niet!“ Maar, hoe het werkelijk zit, daar hebben ze géén tijd voor, want bij die Marktkantine is ’t drukker en interessanter, dan pleuren ze je met hun vooroordelen, ONVERSCHILLIGE & ONGEïNTERESSEERDHEID in zo’n . . . Hoe heet dat?

Ik doet eerst even een bakkie, dan kom ik er wel weer op . . .

E   L   F   R   I   E   D   E  

Foute rails

Was de weg effe volkomen kwijt in het duister, terwijl zij haar plan de campagne bedacht: de slaapkamer uitmesten, keuken, ramen lappen en ’t balkon schrobben, dus begint ze met de wastafel in de badkamer schoon te maken . . . , daarna de kattenbakken, waarna de wissel omgaat, want ze wist ’t niet meer . . .

Peter: „Het is zondag! Doe vooral je stofzuiger niet aan, daar hebben je buren last van.“

Frietje: „Ja, zelfs, als ik me eigen reet afveeg . . .“

„Deze foto’s benne van vandaag, op ’n zonnige, mooie zondagmiddag; 26 april 2020,“ zei ze . . . , waarna ze de worteltjes ging schrapen . . .

  • Mieppie op haar balkon

  • Nijlganzen op de Kop van Jut

  • Zwanen in de Kostverlorenvaart
  • PLANTENBAK  VAN  DE  BENEDENBUREN
  • HAAR  PISHOEK

De beneden buurvrouw op de begaande grond heeft een achtertuintje aan de voorkant, met ’n romantische vijver waar de reiger haar goudvissen uit vreet . . .

Zo is er altijd en overal wel wat. Ze wilde ook nog ’n ♥ perquelade allee ♥ zo’n percolaboog van twee meter hoog en vijf meter lang, vol met slingerplanten & rode rozen ♥ ’n vogelhuisje ♥, mozaieksteentjes langs de kant en in alle hoekjes & gaatjes: Het kon niet op!

Nee, Frietje bemoeide zich helemaal nergens mee. ZE ZOU NIET DURVEN!!! Zij had ook helemaal géén klick met die buurvrouw onder die Turkse Truttel-de-Pruttel: voor geen centimeter . . .  Wanneer die Turkse haar dikke Pruttel Reet daar naar binnen draait, kan Frietje ’t wel schudden . . .

Allemaal van die binnenvetters . . .

E   L   F   R   I   E   D   E

Op Sylt één dode

Hoofdstuk 6 was géén succes, maar twee views en ééntje uit Sylt . . .

HOOFDSTUK  7

Op Sylt was ook één corona dode, vertelde ze me. Friet moest even slap met haar zuster ouwehoeren, kon niet wachten tot 30 april . . .   

ELFRIEDE DEED HAAR BEST

De pot is eindelijk schoon, nu moet ze effe zitten. Dus, Friet zei tegen haar: „IK was wel van plan, om ’t hierzo op de Kop van Jut uit te zingen tot 2075 . . . , dan plak ik er nog tien jaar bij, alleen om die Kanker Turken hiernaarst mij te jennen . . .“  

Eerst dacht Friet: Ik wil liever vandaag nog, dan morgen euthanasie, want ik wil niet dat ze met me gaan lopen sollen van ’t énnèu kassie naar ’t andere verpleeg tehuis aan de muur, met grote smoelen, want mevrouw ziet ze vliegen . . .

Jesse de Feyter: „Ja, natuurlijk! Zo dement als een deur, dat ouwe wijf . . .“

  Dat bepaalt Friet zelf wel & en anders pleegt ze onvrijwillige euthanasie bij Jesse de Feyter . . . Haar huidige huisarts, maar tot die tijd in 2075 zal ze er nog wel ’n stuk of vijf hebben versleten . . . 

„Ik doe ontzettend me best!,“ riep Elfriede.

Een anonieme beller: „Woon jij daar alleen?“

Die hoer hing meteen op en ze blijft het hier uitzingen tot 2075! Oprottten!

white owl close up photography

Foto door Charles Pragnell op Pexels.com

E   L   F   R   I   E   D   E

Hoofdstuk 6

Nog een paar nachtjes slapen en Elfriede wordt zesenzeventig.

Hendrikje de Brave had haar al van alles gegeven: „We vieren de feesten zoals ze vallen!,“ gilde ze en verleden jaar blogde ze . . .  „Wor ik vervelend? Ben ’t al me hele LANGE leven lang . . . , overal waar ik ga en waar ik sta!“

IK WEET ER ALLES VAN!

Ik had dus verleden jaar al geblogd dat ik me verjaardagen niet meer vierde op 30 april. Goed beschouwd vierde zij nooit haar verjaardagen, omdat iedereen op Koninginnedag wel wat beters aan zijn hoofd had. Ze gingen op de Vrije Markt scoren en zij bleef met haar zelf gebakken appeltaarten zitten . . .

Gelukkig, kreeg ze rijkelijk van iedereen gratis advies, als de kilo’s er binnen ’n weekje weer aanvlogen, waar zij maanden lang op Body Contour voor had getraind, helemaal naar Amstelveen fiestte . . . Kortom: De afgunst bleef wild alle kanten opspatten in elke & iedere maat & op elke leeftijd . . .

Dat kreng had, met vijf kinderen aan haar rokken, achter de wastobbe moeten staan schrobben, met helse pijn in haar rug, terwijl ze met groene zeep, over haar wasbord hing . .  . , voor je de was ophangt, ging hij door de wringer. . .

P1030066Als ik vroeger niet zo was gepest . . . , dan zou ik nu Elfie heten van Elfilein . . .

Niks hielp en ’t is overal en van alle tijden: „Mamma,“ zei Elfie, „ze pesten me met Elfie.“

Peter:“Wat zei je moeder toen?“

Friet:“Dat ik op de grote school moest zeggen, dat ik Elsje heet.“

Nou . . . , dat had Friet geweten hoor! Ze zijn nu nog bezig . . .

E   L   F   R   I   E   D   E

Hoofdstuk 5

Deze van Simon Carmiggelt is ook erg mooi, want zijn stelling bevat ook een waarheid als een koe . . . Ik wilde even de pot schoon maken en Mieppie had wat te eten . . .

„Er bestaat geen moeilijker kunst dan waarlijk uitgebalanceerd nietsdoen.“

Simon Carmiggelt

Dat deze stelling beter is . . . , dan ’t thema hiervoor, uit Hoofdstuk 4 . . . , van G. van Benthem van den Bergh moet Friet wel duidelijk maken . . .

De mango’s zijn keihard

Kijk, voor haar mag deze lockdown, in de huidige coronacrises, nog wel tien à twintig jaar zo blijven duren. Haar moeder ging net voor haar drieëntachtigste de pijp uit, dus zij komt uit een ijzersterk geslacht: Niet dood te knuppelen! Maar, Friet ligt meteen met iedereen & overal in de clinch en hoe moet zij dat nu weer illustreren? Gezeik voor de kassa bij Albert Heijn misschien . . . ? Waarna, iedereen zich daar weer bovenop stort, om haar te vertellen, hoe verstandig, vooral veel slimmer & beter ze ’t allemaal weten aan te pakken . . . Het gebeurt! Het gebeurt gewoon voor je ergens erg in hebt, die dingen gaan zo . . . , als ze gaan . . . , de klok is niet meer terug te draaien . . .  You snappie?!?

Laat haar met rust en begin niet op haar hielen te trappen, wanneer ze haar boodschappen kar aan het uitladen is, al haar boodschappen op de lopende band legt. „Eerst de zware dingen!,“ riep ze tegen haar man, de eieren houdt ze zelf wel vast, want als hij daar vijf kilo aardappels op pleurt, zijn ze allemaal gebroken. Kortom: EEN GEKKENHUIS! Dat wijf achter haar kan dus niet wachten en zet haar blikje Red Bull tussen haar boodschappen en zij moet dat blikkie wel vijf keer naar achteren schuiven, terwijl zij zich afvraagt, waarom die Beidehante Bitch niet naar de snelkassa gaat met haar blikkie.

Nee, dat Kutwijf is weer lastig, want zij legt voor meer aan € 100, – – boodschappen op de band, ook nog ’n kookboek van Jamie Oliver, met de coole titel ‚SUPER FOOD‘, ‚Voor familie en vrienden‘, zij kwam zo niet voor de eerste keer bij de kassa in de clinch, maar het is iedere keer weer schering en inslag: met koopzegels, krijsende kinderen, het kan allemaal, maar zodra dat Kutwijf haar mond open doet, zit er vette stront aan de knikker . . .

Ze staat bij de groenten afdeling met haar boodschappen lijst en roept: „Nou heb ik me leesbril weer vergeten!“ De afdelingschef schiet onmiddellijk te hulp en grist haar lijst uit haar handen, terwijl hij zegt: „Ik doe ’t wel, even kijken . . . “ Onmiddellijk weer zo’n wijf er bovenop, die ook om aandacht verlegen zit: „De mango’s benne zó hard.“

FUCK  OFF  EN  LAAT  ME  MET  RUST!

– Peter kwam niet meer bij . . .  Nee, ’t gebeurd niet vaak, maar hij bleef in zijn Tena men pissen . . .

E   L   F   R   I   E   D   E

BIJ ‚KATEGORIEN‘ DE ONDERSTE

Dit was in Limburg . . . , wat ze zich nog kan herinneren . . .

HOOGDSTUK  3

De allerlaatste bij me KATEGORIEN is ‚Zeikwijf van 100 kilo‘ en daar blijft ze in haar pishoek uren lang nadruppelen . . .

Ook citeert ze Nescio waarin hij vertelde, dat de grote helden in Het Verzet, na de oorlog weer grote smoelen kregen in hun domme baantjes, wat zo herkenbaar voor dat Zeikwijf was. Alles hoeft  U niet te lezen, want ze bleef in haar pishoek zonder ophouden in haar Tena Lady doorzijpelen . . .  Waar ook niet iedereen tijd voor . . .

E   L   F   R   I   E   D   E