Tijger-Mieppie 1999 – 2020

Tijger-Mieppie in de prullenbak, daar kon ik ook uren naar zoeken en ik zal je bloggen, dat ik met zoeken meer tijd kwijt ben, dan met schrijven: Ik zoek veel & langdurig, pieker veel, maar me vingers kunnen vlugger typen dan me verstand kan denken. Daarom maak ik ook heel, veel typefouten . . . Kost ook ontzettend veel tijd, want na drie dagen opnieuw weer alles zorgvuldig door-lezen, kom ik toch steeds weer iets tegen . . .

Wat een lekker dikkertje, hè . . .

Boven op de boekenkast, de vloerbedekking ging er uit en toen hadden we alles betegeld, zeg maar . . . Kon de boekenkast weer op zijn plek . . .

Gôh, ik heb hier wel gewoond, hoor . . .

SONY DSC

E L F R I E D E

Altijd Zoekende

Ja, Kutwijf werd weer verwend . . .

Zij hoopt van harte dat jullie er allemaal in stikken!!!

SONY DSC Carpe Diem staat er naast het katje en dat katje deed de deur dicht.

Ik was hierzo in Alkmaar op excursies, in Alkmaar, Haarlem en Leiden, met drs. Hanneke Blijham. Ze had mij dus drie keer in haar groep bij de VrijeAcademie en dat was drie keer te veel, want ik maakte foto’s, kwam niet mee, moest voor het stoplicht wachten, schoot niet op en als we net waren begonnen moest die Ouwe Trut meteen pissen in de Hema . . .

Je denkt gezellig en verheugt je er op, Hendrikje de Brave had het Hoge Huis in Alkmaar als klant: Hij wist in Alkmaar blind de weg, kat in het bakkie!

Ach, een lezing bij de VrijeAcademie . . . , is ook ontzettend lastig, omdat die trut altijd de eerste is en helemaal vooraan gaat zitten en haar bek niet kan houden. Je bent dus klant, monney in de pocket . . . Verder heeft iedereen alleen maar last van me, behalve de weledelhooggeleerde dr. prof. Maarten van Buuren: Hij was echt een schat.

En voor die geile gribus naast me, wil ik me hoogte punt wel bloggen. Zijn me Turkse buren al klaar gekomen? Ze zitten al helemaal te hyperventileren op het uiterste puntje van hun stoelen, hè . . . Nee, anders hebben ze niks te roddelen in het Turks, hè . . . , met die stomzinnige Turkse Kanker-Treiters: Komttie . . .

Dus, meerdere lezingen deed ik bij de weledelhooggeleerde dr. professor Maaren van Buuren en tante Friet zat in zijn: Filosofische Leesclub, dan bespreekt hij steeds een filosofisch boek . . . „Moet ik met die boeken even langs komen of vatten jullie het meteen, met die achterlijke Turkse Kankersmoelen, die alleen maar kunnen roddelen en nu niet meer, want er wonen twee mannen naast haar,“ SCHREEUWDE ZE VANAF TWEE HOOG.

Tante Friet: „Hè!!! LUL-DE-BEHANGER!!! Let je wel goed op dat Turkse Pokken-Wijf van je??? ZODAT ZE STRAKS NIET MET DIE KERELS NAAST JE IN DE KOFFER LIGT TE SCHIMMELVOZEN, HÈ . . .“

„Waar was ik?,“ vroeg tant Friet . . . De weledelzeerhooggeleerde dr. professor Maarten van Buuren vertelde op een gegeven moment, dat je in de jaren zestig in Amsterdam de Flower Power beweging had: Allemaal hyppies in het Vondelpark met hun leus „MAKE LOVE! No war!“ Daar had Maarten graag bij willen zijn, maar woonde nog in Maassluis tussen de zwaar gereformeerde zwarte kousengemeenschap . . . Tante Friet liep naar hem toe en zei: „Ik was bij de Dolle Miena’s: Baas in eigen buik! Ben nog steeds een Dolle Mienna!,“ en ging weer zitten. Maar, ze stond een klein ogenblikje heel dicht bij hem in het voetlicht en dat was zalig. `s-Ochtends, als ze wakker ligt, denkt zij er graag aan terug en is weer een klein, beetje gelukkig . . .

Ja, je moet op de allereerste plaats van jezelf houden, dan heb je een levenslange romance . . . „Zó . . . ,“ zei tante Friet en vroeg of dat Geile Turkse Mokkel beneden haar op één hoog, daar iets mee kon . . . Ik had nog een leukie voor die Turkse Gribus naast me, waar ik op het kerkhof zit en aan een schandpaal hang, nog heel eventjes maar en ik leg er onder . . .“

‚Every body happy‘;

VOORAL NAAST ME & BOVEN ME GAAT HET DAK ERAF!

Mooi?! Ja, KANKERWIJF KOMT KLAAR! Lekker, hè . . .

Die op het kerkhof kan ik voor die Turkse LUL niet vinden. Ja, jammer . . .
Het lukt niet, dan blijft dat Kutwijf nog maar even op deze aardkloot rond dobberen . . .

ELFRIEDE

Frieda-Elsje

Toen ik naar Nederland kwam, werd ik onmiddellijk gepest in de Rusten Burgerstraat of was het in de Van Ostadestraat . . . Ja, in de Van Ostadestraat waren verschillende kleuter-, & basisscholen: Katholieke, gewone Amsterdamse basis-, of gereformeerde scholen, want dit was de tijd van de verzuilingen. Tegenwoordig leven we in de tijd van de vervuilingen, maar dan stuur ik me blog weer uit de koers . . .

Toen dat juffie op het kleuterschooltje, waar ik altijd alleen in de zandbak speelde, aan mij vroeg hoe ik hete . . . , en meer contact is er met die Juffies nooit geweest, omdat ik toen al te . . . , te . . . , tè vies voor woorden was . . . Ik was zo fout als de typhus! Maar, ik zelf was me daarvan niet bewust op zo`n jonge leeftijd. Nee, ik had nog géén geschiedenis in me „pretpakketje“ op de Moedermavo, hè . . . Nu ik er op terug kijk, denk ik: „GÔH! Was amper binnen en werd al gediscrimineerd, omdat ik Elfi hete en géén Nederlands sprak . . . Die andere kinderen konden ook amper praten, maar ze kwamen uit een gezond Hollands nest, wat een flinke slok op een borrel scheelde . . .

Juffie op de kleuterschool: „Hoe heet jij?“

Tante Friet: „Elfilein … ,“ en ze kon meteen weer inpakken, haar school carrière was al afgelopen nog voor ze eraan begon. Ja, Frieda-Elsje wilde ergens naartoe . . . Ze vaart ook iedere keer de verkeerde kant op! Kortom: Hopeloos met dat Amsterdamse Mokkel . . .

Oké, me tegel mozaïek . . . Ze heeft tot nu toe alles doorstaan en overleeft en hoe wassie ook al weer?

„Het is hoe het was, het gaat hoe het komt.“

Even een kleine pauze, want ik had géén tegelmozaïek besteld . . . Ben je je eigen autobiografie aan het bloggen met een nieuwe editor van WordPress, pleur het meteen de wereld in, omdat ik al over de vijfenzeventig ben en er géén tijd meer voor heb, om netzo als Marieke Lucals Rijneveld zes jaar over een debuutje te doen. Ze was in 1991 geboren en schrijft meteen WERELDLITERATUUR . . . Dan denk ik: Als uitgevers er brood in zien, ze doen hun best maar . . . Over zes jaar ben ik éénentachtig, kom ik amper me nest nog uit. Maar, gelukkig de weledelgeleerde vrouwe drs. Marjo belde me en vroeg hoe het met me ging . . . Ik zei: „Ik type nog even een E’tje tussen de Rijnveld en dan kan je hem meteen lezen.“ Aan haar had ik wat: „Gewoon netjes Nederlands schrijven en verder kan iedereen de pleuris krijgen, want aan jou hebben ze ook géén boodschap . . .“

Betty in Sylt: „Dat zei ze helemaal niet!“

Tante Friet: „Als je het beter weet, schrijf dan zelf een blog.“

Hij is nog steeds bezig met foto’s downloaden.

Al de computer klaar is, roep ik ook: „Wat goe-oe-oe-oe-oed!!! Netzo als Martin in Chateau Meiland.

Voor de carona-crises in Spakenburg.

Betty in Sylt: „Ga verder met je autobiografie? Wat gebeurde er toen je naar de basisschool ging?“

E l s

Tante Friet: „Toen de juffrouw in de eerste klas aan me vroeg hoe ik hete zij ik: „Elsje … ,“ omdat ik werd gepest met Elfie. Allerlei getreiter: „Elfje ga dan vliegen . . . Elfje waar zijn dan je vleugeltjes.“ Er was er altijd wel ééntje die begon, andere kinderen deden graag mee, waar zich groepen van andere scholen zich bij aansloten en ik had meteen een hele hordes joelende en gillende kinderen achter me aan. Wat geregeld na schooltijd gebeurde en ik rennen of me leven er vanaf hing: Rende zo de Ceintuurbaan over het Sarphatipark in, zonder op of om te kijken en daar plaste ik in me broek . . . Kon ook naar tante Nel gaan, maar zelfs dat redde ik niet meer . . . Mamma Jos helemaal over haar toeren . . . Vreselijk! Zo rolde het balletje verder: Het was de blauwdruk van mijn ongemak van me hele bestaan in Amsterdam.“

Frieda-Elsje

Toen tante Friet eindelijk aan haar moeder vertelde dat zij gepest werd met haar Duitse naam, zei Mamma Jos: „Als je naar de grote school gaat zeg je gewoon dat je Els heet.“ Probleem opgelost, maar het ging van kwaad tot nog erger . . . Tot dat Marieke op 20 december 1966 werd geboren en zij noemde me FRIEDA-ELSJE, want haar familie was van een totaal andere orde . . . Haar opa leende Trump 40 miljoen dollars, zodat hij uit de nesten kwam . . . Ik kan ook stellen: De opa van Marieke zorgde ervoor dat Donald Trump de president van Amerika werd . . . Ja, dat is dus weer een heel ander verhaal . . .

Gôh, Kutwijf vaart weer uit de koers, hoor . . .

Me buurman . . . , Nico . . .

We schieten op, we zijn nog niet aangeland bij tante Friet, maar dat is jou een biet . . .

Op een zondag was ik geboren in 1944 en mijn moeder noemde me:

E L F R I E D E

„WAT GOE-OE-OE-OE-OE-OE-OE-OE-OE-OE-OED!!!“

Het lukt niet om mezelf terug te vinden.
O, God!!! Hij kwam thuis met een kerstboeket van drie meter lang en ik was met de stoofpeertjes bezig … Ik had het onuitgepakt in de gootsteen gezet en dacht: Jezus! Wat doe je me aan? Wat moet ik ermee? Zulke enorme vazen heb ik niet. „Er moet minstens een halve meter vanaf,“ zei ik.
Hij: „In de bloemenwinkel hebben ze er al tien centimeter vanaf gehaald.“
„Ja, gôh! Wat wordt die trut grijs, zeg . . . ,“ zei tante Friet . . .

Betty in Sylt: „Ja . . . „

Tante Friet

„We live in an age when unnecessary things are our only NECESSITIES.“

Oscar Wilde

„Door chique, geletterde mensen met een titel werden vroeger boeken geschreven en gelezen door het publiek.“

„Tegenwoordig worden boeken geschreven door het publiek en gelezen door NO BODY . . . “

Kijk even bij: NL.JAROFQUOTES.com

Quotes van Oscar Wilde.

Non Fictie

„He was an old man who fished alone in a skiff in the Gulf Stream and he had gone eighty-four days now without taking a fish.“ Eerste zin uit Hemingway’s short novelle: ‚THE OLD MAN AND THE SEA‘ …

Hij was weer terug van weg geweest en tante Friet had een natte rug: Heel de kamer eerst gestofzuigerd, toen kon ze de bank naar voren schuiven voor wat armslag en daar dook ze in die stofnesten, die er eeuwig blijven liggen en tussen de katten-, & kookboeken lag Ernest te verstoffen. Hij is wel in het Engels en Derrick zou zeggen: „Oké, dan kan je meteen je Engels ook een beetje afstoffen.“ Maar, ik kijk even bij de Slegte of ze daar een Hollandse vertaling voor me hebben, dan kan ik die er naast leggen, anders schiet het niet op met tante Friet . . .

Dus . . . , tante Friet op de Moeder-mavo deed Engels en wilde die ‚Ouwe Man op Zee‘ van Hemingway op haar lijst hebben, maar . . . Ja, vijftig jaar geleden . . . Nee, toen was ze nog géén moeder en ook nooit geworden, maar die trut bleef wel boeken kopen . . .

„Leuke verkoper?“

Tante Friet: „Je haalt de woorden uit me mond! Zó hebben we allemaal een tik van de malle molen en omdat zij het niet zo doet als haar bloglezers, want die doen het allemaal stukken beter, ken ze meteen bij het grofvuil, MET HAAR OUWE MEUK . . . Ze zit er echt niet mee:

It is the story of my life!

Van Hemingway heb ik ook nog hele ouwe boeken van voor 1950, met illustraties en harde kaft. Tante Friet kocht ze tweede hands voor vijf guldens en nu wil ik ze nog voor géén 500,– euro’s kwijt, de titel is ‚OVER DE RIVIER EN ONDER DE BOMEN‘, in MCMLXXV uitgegeven in het Nederlands en in New York de eerste druk in 1950 met de titel: ‚Across the river and into the trees‘ . . .

Ja, neemt die ouwe trut mee naar het Grofvuil.

Ik wil die Ouwe man op Zee persé lezen, omdat ik me afvraag hoe hij zich in leven hield. Zijn vrouw kon niet even een prakkie voor hem opwarmen en hem zij biertje brengen . . . Waarvan leefde hij . . .

„Hij vocht met de elementen, zou jij ook moeten doen en effe opstaan uit dat stinkende grove vuil . . . “ Tante Friet dacht al: Waar blijft die LUL?

E L F R I E D E

In Papa We Trust!

Bill Clinton

Hij had een mooie rooie kater die Bill Clinton hete en loop niet te eikelen met me, die dingen verzin je niet. Hij schreef héél, véél brieven en al die brievenboeken wilde ik persé hebben . . . Lezen is weer een ander verhaal. Ook van Jan . . .

Peter: „Jan Slauerhoff.“

Tante Friet: „Ja . . . , in boekwinkels lukte het me wel, om geld uit te geven, hoor. Maar, met nieuwe schoenen of zo iets . . . , dat vond ik nou weer zonde van het geld . . .

„We kunnen nooit naar oude dingen terugkeren of proberen uit iets weer „de oude kick“ te halen of dingen terug te vinden, zoals we ons die herinneren. We hebben ze zoals we ze ons herinneren en dat is ook heerlijk en we moeten verder en andere dingen zien te krijgen, omdat de oude dingen nu nog slechts in onze gedachten bestaan.“

Ernest Miller Hemingway, Parijs 1923

Ik kan dus die ouwe van hem op zee niet terug vinden . . . Komt goed. Ik dacht kopen is één ding en dat was heerlijk en nu lezen in deze kuttijd …

Ik wor echt gek! Altijd . . . , moet ik eerst het hele huis overhoop halen, als ik een boek zoek en ik word daar zó giftig van:

„IK HEB HET GODVERDOMME!“

Peter: „Doet effe normaal! Kijk even naast je bed . . . „

Zijn schrijfmachine en een klein beetje schrijver heeft altijd een kat en ga het niet beter weten, want dan kom ik effe . . . Kleine kutletter, hè . . .

Ik gaat afwassen. Is dat normaal genoeg?

E L F R I E D E

Mimi

Hij ken wel, toch

Tante Friet: „Hij ken dus voor géén meter: Ik wilde een grotere letter.“

Peter: „Typografie aanklikken!“

Tante Friet: „Beter zo? Zal ik meteen maar naar Leiden fietsen of eerst nog wat over Mimi vertellen?“

„Ze kwam uit het asiel, dus hoe oud ze nu precies is . . . Misschien wel 8 of 14 jaartjes jong en ze woont in Coffeechop The Dolphins in het Centrum van Amsterdam. Ik zie prachtige blauwe ogen en dacht: Ik jat haar! Maar ze is gechipt, las ik en haar leventje is vertrouwd in coffeeshop Thedolphins.nl,“ gilde ze van de daken . . .

Dus . . . , is het daarboven een beetje te lezen? Dan gaat tante Friet nu even naar Leiden.

Even kijken of dat kreng doet wat ik wil. Hendrikje de Brave in het Ouwe Lullenhofje en de molen bij een prachtige blauwe lucht. Ik was er op excursie en ging er meteen weer naar toe met me „Ouwe Vrijer“ . . .

Of De Leidsche Beurs met zijn Leidsche Sleutels er zin in heeft . . .

SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC

Oké, één betegelde galerij . . . Ik ben ook benieuwd . . .

Pleritusding doet geen getegelde galerij . . . Dus links: Winkelstraat in Leiden, met de Ouder Rijn en ik had Hendrikje de Brave ook nog in een Ouwe Lullenhofje en de vismarkt met de beurs, dat bedoel ik: Opnieuw!

SONY DSC De Leidsche Beurs met de Leidsche Sleutels . . .

Met een hele diepe zucht:

E L F R I E D E !!!

Tijger-Mieppie

Me blog van 19 augustus 2020, met de titel ‚HELP!‘ sprong er met kop en schouders uit . . . Maar, naar me beste & mooiste blog kijkt géén hond, dus gaat ik gewoon lekker verder met me geklooi . . .

Moet jij even opletten!

Godverdomme!

Niet te geloven . . . – Tante Friet . . . , maak je niet dik!

Hij vergat wel de hofjes in Leiden, die met dat Molentje is Leiden en de hofjes zijn in Haarlem. Ben benieuwd of er nog meer komt.

Peter: „Vroeg die nieuwe editor van WordPress niet aan je hoeveel hofjes van Leiden je kwijt wilde.“

Tante Friet: „Nee . . . Ja, een punthooft van hier tot Tokio . . . „

Peter: „Misschien dacht de computer: Je zit aan het strand van Katwijk aan Zee en blijf daar dan ook en spring niet steeds van de hak op de tak. Dan zit je Leiden en dan weer in Lisse met je bollenvelden en opeens weer met je hofjes in Alkmaar, Haarlem & Amsterdam, dat kennie we niet bijbenen.“

Tante Friet: „O! Gôh . . . , nieuwe computer kopen, denk je?“

Wat ik nu weer deed, dat zie ik pas als ik het publiceer . . .

E L F R I E D E