Poesjes voor Betty in Sylt

 ♥ Aan dr. prof. Maarten van Buuren in emeritaat ♥ 

„Hij zal nu wel ’n oud en krakkemikkig mannetje zijn geworden . . . “ zei Elfriede, maar ze wilde toch van die laatste twee ijscoups snoepen, met dr. prof. Maarten van Buuren, de zeerweledele lieve hooggeleerde Heer in emeritaat, mijn professor in ruste dus . . .  Wat nooit zal gebeuren . . . , omdat het te veel gedoe is. We blijven voor altijd „vrij gezellig alleen“ . . .  Ze krijgt zelfs geen mailtje van hem, als hij in Amsterdam op de Keizersgracht nog wel, of in de Hermitage aan de Amstel, weer een college geeft en iets vertelt over de Oosterse filosofieën . . . , waar echt géén enkel touwtje aan is vast te knopen en daarzo aan de Amstel kan je in het museum restaurant ook even zitten. Nee, we hoeven niet persé helemaal naar de Hallen aan het Bellamyplein . . .

Ouwe Lijk op Krukken

Altijd het zelfde liedje: Honderden mensen op Facebook die vrienden met me willen worden . . , Bloggers die ’t echt, héél, erg gezellig zouden vinden, om me te ontmoeten . . .  Ik wil ook wel een retourtje Utrecht nemen, om hem daar in ’n ijssalon te ontmoeten . . . Kortom, ik ga echt waar, nooit ooit meer ergens naartoe voor een excursie, of stads wandeling, lezingen . . .  Op dat Ouwe Lijk op Krukken zit niemand te wachten . . .

Maar, hoe hij daar stond . . . , hoe hij daar stond te vertellen . . .  Iedereen hing ademloos aan zijn lippen . . .  Die filosofieën over al die Boedha’s en Zen is niet iets om te begrijpen, maar ’t is één beleving . . .  Je moet je er in onderdompelen, daarom denk ik, dat ik toch Kung Fu ga doen, als die corona toestand is versoepeld . . . , met ’n vaccin, naar wij dachten. Want, als ik het krijg, wil ik meteen dood. Moet ik drie maanden aan zo’n beademingsapparaat? Daarna, meteen ’t verpleeghuis in, met alle soa’s die er zijn, inclusief HIV . . . , in de vurige hoop dat ze er héél erg snel komt te overlijden . . .

Kung Fu heb ik fysiek, maar vooral geestelijk héél erg nodig! Gewoon . . . , één uurtje per week me eigen helemaal lens vechten: 1,2, en BAM! 1-2-3 en BAM! BAM-BENG-BENG-BAMMMMMMMMMMMM! Knog out! En terwijl ik dat doe, spring ik drie meter hoog IN DE LUCHT . . .  Trap ze allemaal voor hun KANKERTREITERS . . .

Ja, tante Friet ziet ze in ’n deuk liggen, totdat dat Ouwe Lijk op Krukken ze allemaal in hun treiter spuugt!

Bel 112

Jos van den Linden: „Hoe is ’t met je? Moet ik weer langs komen? Ik wil je psychologisch wel masseren, hoor . . . “

„Die Turkse Nieges naast mij belt 112 niet meer,“ zei Elfriede. „We weten nu wel dat zij, die Turkse Trut van Troje naast Elfriede dus, met ’n smarthphone in haar klauwen loopt tè pronken. Kan ze onmiddellijk 112 bellen, ja . . .  Het Grote Gevaar voor de maatschappij, maar hoe gemeen, gevaarlijk en vooral vals de algehele maatschappij altijd voor Elfriede is geweest, daar vegen we onze stinkende reten mee af . . .

E   L   F   R   I   E   D   E

 

Voor de hooggeleerde emeritus prof. dr. Maarten van Buuren

♥ ♥ ♥  TUIMELEN  &  TIPPELEN  OP  DE  KOP  VAN  JUT  ♥ ♥ ♥

Makkelijk is het niet om te beginnen.

Ga naar blog; ‚MOKUM‘ van 2 december 2015, daar schreef ik van Simon Carmiggelt ’n geinig Cursiefje over. Toendestijds, spaarde Friet die schuin gedrukte columns in Het Parool van Simon, heeft ze nog steeds – alleen is het erg lastig, om erbij te komen. Eigenlijk is deze blog zéér privé en valt hij onder de categorie: ‚KIKKER GAAT FIETSEN‘ of ‚Over het leed dat leven heet‘.  ISBN 978 904770123 1, door Maarten van Buuren in 2008 gepubliceerd bij uitgever: L E M N I S C A A T.  Hij beschreef zijn depressiviteit.

Elfilein

Je begint in Amsterdam er zó opgewekt en vrolijk aan, huppelt blijmoedig naar je klasjes. Frietje was toen amper vijf en werd nog liefdevol Elfilein genoemd. Nauw . . . , in de Gerard Doustraat zagen ze dat toch echt wel, heel erg anders . . . , hoor . . .  Elfilein sprak géén Nederlands en liep meteen al vijf jaar achter! Ja . . . , dat is pas echt geil . . .  Zo stom van Friet: Zij  speelde nog in de zandbak, was zich nergens, ergens van bewust . . . , werd door iedereen & alles getreiterd, was overal waar ze ging of eventjes bleef staan al héél, erg snel te veel en werd altijd enorm gepest . . .  Vooral door die Suffige Juffies tot de derde klas, daarna zat die temeier in ’n schippersinternaat . . .  Daar lag ze zes dagen in de week twee maal daags op haar knieën . . .  „Waarom ben je er niet gebleven Trut?,“ vroeg de buurvrouw.

Friet: „Na me veertiende begon ik twijfelachtig te menstrueren, maar me tieten hadden nooit ooit iets voor gesteld . . . , dus moest die Besmetbak ophoepelen. Tot je vijftiende kon je bij die nonnen terecht en dan waren ze klaar met je . . . “

Maarten: „En, die schipperskinderen dan?“ Frietje zei: „Je moet uit het klooster bij de nonnen. Oprotten, zodra je géén kind meer bent, want dan beginnen vooral meisjes erg onzedelijk te worden.“ „Ja,“ zei Maarten, „in hun ogen, omdat ze zelf zo pervers zijn.“

P1040895Kortom: Het ging van kwaad tot nog erger.

Douwe de Vries: „Er moet dertig kilo vanaf. Volgende patiënt!“

Friet: „Dokter! Het is nooit ooit ‚and never‘ nog goed met me gekomen. Helemaal nooit!!! Petra, uw geweldige regelteef! Je moest in haar optiek eerst meer dan 55 graden koorts hebben, liever nog op sterven na dood zijn, zo niet . . . , dan regelde zij ’t wel héél eventjes, wat vooral niet te lang mocht duren: Obesitas van die Besmetbak . . .“

Eindelijk, was ’t dan toch toegestaan, om eventjes met mijn eigen huisarts Douwe de Vries te spreken en toen schreef hij ongeïnteresseerd, geheel onleesbaar en vooral zeer verveeld op ’n briefje, dat ze oefeningen moest doen, fietsen en zwemmen . . .  Hij zei niet: „Ga lekker zwemmen, dat is beter voor je gewrichten.“ Die trut ging naar All-Sport in 1995 . . .  Ja, die trut fietste helemaal naar Amstelveen! Wat ’n geweldige achterlijk wijf, hè . . .  Naast haar aan ’t Westelijk Marktkanaal, over de Wiegbrug in de Jan van Galenstraat kon ze ook naar ’n sportschool, hun flyers lagen iedere week bij haar in de brievenbus. Maar nee, die Besmetbak was in beweging, hoor . . . , en ze fietste helemaal door ’t Vondelpark naar de Amstelveenseweg, voorbij de Kalfjeslaan de Amsterdamseweg op, via de Keizer Karelweg en voorbij de A 9 naar de Van der Hooplaan . . .  Dan ben je toch echt gestoord hoor, met je officiële overgewicht etiketjes van je huisarts . . .

Friet gaat naar bed, ’t is al erg laat en ze is moe . . .

De professor wilde dus géén gezellige vriendin, vele lieve studentes wilde zelfs voor hem koken, wassen & strijken . . . , iedereen viel op hem . . .  Na ’n lezing hingen ze allemaal, letterlijk en figuurlijk om zijn nek, dat was wringen & dringen. Maar, hij wilde eindelijk rust aan zijn kop en ’n lekker bakkie troost . . .  Ze vertelde wel, dat ze naar de Hallen ging op ’t Bellamyplein, dat was haar buurtje naast de Ten Katemarkt . . . Hij keek haar alleen maar aan en iedereen hield hem tegen . . .  Nee, niet met zo’n Besmetbak . . .

Kijk op zijn website: http://www.prof. dr. Maarten van Buuren.nl/books . . . ,

http://www.Maarten van Buuren.nl/books

sliced fruits on tray

Foto door Trang Doan op Pexels.com

ADHD

Ja . . . , er moeten weer broodjesharing worden klaar gemaakt en Friet zoekt haar etiketje adhd . . . Pleur die adh er maar vanaf, dan blijft God Zij Gedankt & Geprezen de D van ‚disorder‘ over: uit de ‚Diagnostic and Statistical Manuel of Mental Disorder-5‘.  Ze kon  uren lang in de rondte blijven googelen met die Ouwe Douwe en zijn hypothetische modelen . . .  Bij haar is alles ‚uncategorized‘ & ze heeft ook geen enkel idee wat ‚tags‘ zijn . . . Natuurlijk, denkt ze er over na, om alles opnieuw „op te poetsen & af te stoffen“ . . . , ja . . .  Ze ziet het helemaal voor zich . . .  Maar, die Besmetbak wil slechts één categorie uitprinten en er één dik boek van 500 pagina’s over schrijven. Waarom, mag die kikker wel schrijven en publiceren? Fuck off met je aanpassingsstornissen uit je Amerikaanse DSM, met de hokjes en etiketje van zo’n Gestapobitch . . . „Depressieviteit & schrijven zijn processen,“ schrijft Douwe in zijn ‚UIT DE PRAKTIJK‘ „waarbij 100.000 factoren een rol spelen“. Ben je ’n vrouw, daarmee begint ’t gelazer al meteen met vooroordelen bij de vleet of ben je een man, dat benne Douwes Angehaugten modelen. Ja, hij ging naar het Goethe Instituut Amsterdam, hè . . .  Toen ik hem persoonlijk mocht spreken van zijn Witte Kankerregelteef . . .  Nee, die Besmetbak mocht niet bij hem in de buurt komen…  -Waar was ik nu?

Maarten: „Je mocht vijf minuten eventje je huisarts lastig vallen,“ zei hij, „het was je gegund. Het liefst zag ze je ter plekke dood neer vallen, met je obesitas . . .“ 

Frietje: „Ja, die Besmetbak bleef gezond, is met haar obesitas al over de vijfenzeventig, met haar te hoge bloeddruk. Dat ze Godverdomme nog steeds géén suiker heeft, hè . . .  Daar ligt die Eigengereide Witte Kankerregelteef nachten lang van wakker . . .“ Wat heeft die Besmetbak die trut misdaan???

Maar, om eventjes terug te komen op Simon Garmiggelt van 2 december 2015 . . .  In die laatste maand van 2015 heeft ze haar mooiste foto’s van Amsterdam geblogd, want toen kon/dorst ze nog te fietsen . . . Vele bruggetjes op en bruggetjes weer af . . .  Over de stoep fietsen, tussen de Amsterdammertjes door, omdat die grachten te smal en te prop vol zijn, om rustig langs auto’s te kunnen fietsen . . .  Dan heeft die Besmetbak het nog niet eens over de geparkeerde auto’s, waar je omheen en langs moet rijden, de viezigheid vooral, zoals mensen die je moet uitwijken, die overal schijt aan hebben en gewoon voor je voeten blijven doorlopen, als je met zo’n rot gang de brug af sjeest en met andere deelnemers van ’t verkeer in de Binnenstad. Het probleem is ook: iedere keer op-en-af stappen voor de rode stoplichten, die Besmetbak kan niet vlug genoeg weg komen . . .  En dan nog wat: Haar fiets is gejat . . .  Ja, die is pas echt geil! Mamma Mia . . .

SONY DSC

SONY DSC  = Haarlem met trapgeveltjes aan de rechterkant.

Maarten: „Ga je broodje haring eten.“

Friet: „GÔH, zeg! Ik wilde juist wat stukjes citeren ‚UIT  DE  PRAKTIJK‘ van Dauwe de Vries, hij was meer dan vijftig jaar mijn arts . . .  Een knappe dokter, want de medicatie die hij me voorschreef, slik ik nog steeds . . . „Ik wil géén medicijnen,“ riep die Besmetbak koppig. „Ik wil en ben puur natuur.“

Douwe: „Doe nu maar, dan takel je niet zó vlug af . . . ,“ mooi hè . . . Dus, „dames“ rustig an en maak je niet tè dik, want over vier en ’n half jaar is die Gore Besmetbak over de tachtig en kan ze haar kat gaan vlooien . . .

E   L   F   R   I   E   D   E

 

Maarten van Buuren

OP  DE  KOP  VAN  JUT *  WESTERPARK  *  AMSTERDAM  *  HOLLAND

♥ ♥ ♥

Gezellig! ‚KIKKER GAAT FIETSEN‘ van Maarten van Buuren is uit!!! Wat wel een feest waard is, dacht ik zelf . . .  Ondertitel: ‚Over het leed dat leven heet‘ en het sprak me aan: Onmiddellijk & meteen, omdat ik blij was, dat je niet altijd zó ontzettend positief hoeft te zijn, in zo’n hoera stemming, maar dat je ook gerust ietsjes pessimistisch mocht schrijven . . . , ♥ als schrijfster ♥ . . . , dat het niet altijd ’t mooiste stralende weer van de wereld is, maar dat het soms ook dondert & bliksemt . . .

Het was een openbaring voor mij, want dat blije en vrolijke geschrijf vond Friet . . . , ♥ als schrijfster ♥ . . . , ontzettend moeilijk.

„Strikt genomen leven maar weinig mensen in het heden. De meesten treffen voorbereidingen, om een andere keer in de toekomst te zullen leven.“

Johathan Swift

Het Zwarte Gat

Maarten zelf was tot de conclusie gekomen, dat hij is geboren met sombere genen en had zijn Depressie Monster van zijn moeder georven: Hij had ’t zijn hele leven al als een zwarte schaduw met zich mee gesleept . . .  Zij was ’n depressieve & autoritaire moeder en hij wilde zo vlug mogelijk weg uit Maassluis, ging in Vlaardingen naar het Groen van Pinksteren Gymnasium, daarna zo vlug mogelijk naar de universiteit in Groningen . . .  Zo rolde het balletje verder en opeens zat hij in zijn loft onder de pannendaken van Utrecht en dacht: Is dit nu alles? En viel in het grote Zwarte Gat . . .

Een sterk keihard getraind lichaam

Zelf denk ik dan: Wat een romanticus, hij kan het zo poëtisch verwoorden en worstelde zich al schrijvende uit de put. Maar, ik als nuchtere Hollandse weet, dat hij te véél hooi op zijn kleine vorkje nam en zich over de kop had gewerkt met die verbouwing van zijn boekenkast . . .  Kijk, dan lul je niet meer, als je overwerkt raakt van je eigen bibliotheek. Hij wilde er zelf ’n klein hoekje bij bouwen of hij moest groter gaan wonen . . .  Nee, hij ging niet vroeg naar bed en nam de volgende dag ook geen snipperdag, maar moest meer dan zestig kilometer fietsen . . . , binnen twee uur . . . , dan pas was hij ’n klein beetje gelukkig . . .  Kortom: Hij zorgde voor nog géén meter voor zich zelf . . .  „Moet dat dan?,“ vroeg hij verbaast, want dat had hij nooit geleerd of van zijn moeder mee gekregen.

Hij wilde één sterk en getraind lichaam hebben en dan moet je ook goed & gezond eten en vroeg naar bed . . .  Dat gezeur aan zijn hoofd . . . „Waar bemoeide iedereen zich in godsnaam mee?!“

Die hele depressie liet hij zich aanlullen, vond Friet, en dan ging hij op de koop toe, zich er ook nog verdiepen in boeken van nihilistische schrijvers en ze zelfs vertalen!

Betty in Sylt: „Wat voor schrijvers?“

Friet: „Filosofen, zoals Sartre, Schopenhauer de dichter Baudelaire, met zijn Zwarte Bloemen en wereldliteratuur van Emil Mihai Cioran, die in ’t Roemeens schreef van huis uit, later in ’t Frans en is vertaald in alle talen van de wereld: Zelfs in het Nederlands door prof. dr. Maarten van Buuren ‚Bestaan als verleiding‘ dacht ik in 2002, maar dan moet je even bij Emil Cioran, geboren in Rãsinari op 8 april 1911 – † 20 juni 1995, googelen & Friedrich Nietzsche was Maartens grote favoriet, met andere woorden: „Laat me met rust?!? Zeik niet aan me harses!?! Ik heb ’t ontzettend druk en denk na . . .“

Het is ’n hele leuke en lieve man, ’n geweldige docent. Met grote trots kan ik vertellen dat ik op zijn Filosofische Leesclub zat en ben nog steeds ’n beetje verliefd. Maar . . . , hij is wel een man met gebruiksaanwijzingen en Friet vond ’t geweldig leuk, om hem wat beter te mogen leren kennen via zijn ‚KIKKER GAAT FIETSEN‘, want je krijgt er de eerste keer géén enkele gebruiksaanwijzing bij, wanneer je zo’n leuke en vooral lieve man ontmoet . . .

Echt waar het was het mooiste wat me ooit is overkomen . . . 

E   L   F   R   I   E   D   E

 

Psyché

green grass field

Foto door Tanathip Rattanatum op Pexels.com

‚Eline Vere‘ van Louis Marie Anne Couperus (1863-1923) staat niet voor een spiegel maar voor een „psyché“ en zo beschrijft de hooggeleerde emeritus professor dr. Maarten van Buuren zich zelf en bekijkt zich zelf in de psyché . . .  In Den Haag staat ook een beeld van Eline aan de Groot-Hertoginnelaan waar ’s ochtens rust heerst en de dienstboden de stoepjes schrobben. In de namiddag rijden de koetsen voor bespannen met minstens twee zwarten Friese hengsten, om de dames en de heren van de hogere kringen naar hun wederzijdse recepties en soirees te brengen . . .  Nee, ze gingen géén „bakkie doen“ . . .

Deze is ook leuk: „De lezer maakt mee hoe ze zich verzetten tegen hun noodlot, hoe ze spartelen om uit het net te komen dat het leven over hen heen gespannen heeft, maar het resultaat is steeds de totale ondergang.“ Op het Museumplein bouwen we een kikker van 50 meter hoog, waarop staat dat hij ging fietsen en zichzelf zo genas van zijn depressie . . .  Alleen, hield het niet zolang stand en dan viel hij weer in ’t ‚GROTE ZWARTE GAT‘ . . . 

Die fietsende kikker wil ik niet hierzo op de Kop van Jut hebben.

Vrouwen vroegen aan die Koele-Kouwe-Kikker onophoudelijk: „Houw je van me?“ Jezus Christus wat een homo! Smeed het ijzer als het heet is . . .  Ik ben zelf een vrouw en verlang er naar dat je van me houdt . . .  „Wat wil je met die Eikel?,“ wanneer ze me dat hadden gevraagd toen ik op Herman viel . . . Ik was amper zestien . . . , zeventien . . . , dan wilde ik gewoon, dat hij van me hield . . .  Ik had me helemaal opgepoetst en afgestoft met lippenstift en oog make up, wat hem schijnbaar helemaal niet beviel en toen sloeg hij me in me gezicht . . .  Nee, zoveel geweld . . . , die zag ik niet aankomen . . .  Hufter! Kortom: Hij is niet me man geworden en zo ging het maar verder, totdat ik al over de dertig was en dacht: Jezus, me moeder had al twee kinderen gebaard voor haar vijfentwintigste . . .  Op dat moment was ik met Hendrikje de Brave aan het hokken . . . , dus kocht ik in de Beethovenstraat een leuke jurk . . .  Nee, ik zei géén ‚Yes to the dress‘ … Nou, en tot op de dag van vandaag zijn we nog samen. Wat is er mis mee???

Alle vrouwen vallen op hem . . .  Wat nou!?! Ja, allemaal studeren ze bij hem. Veelste hoog gegrepen, maar zo eigenwijs als die wijven zijn . . . , ze beginnen er aan . . .  En, dan wordt zijn moeder weer van stal gehaald en ik ga niet opzoeken wat ze allemaal niet had. Maar, zijn ongelukkige jeugd zit er aan te komen. Kortom: Als je ‚KIKKER GAAT FIETSEN‘ van Maarten van Buuren uit hebt: rust aan je hoofd en je bent opeens heel gelukkig getrouwd . . .  Ja . . . , Godverdomme . . .

„Bij de buren is het gras altijd groener,“ 

ik vraag me al mijn hele leven af:

WAAROM DIE WIJVEN ZICH DAAROP  ALTIJD  BLIJVEN  BLIND  STAREN?!?

landscape water weather travel

Foto door Skitterphoto op Pexels.com

God-god-god! Wat komen die trutten toch altijd weer een hoop te kort of het nu winter is of zomer . . .

Betty uit Sylt: „Laat gaan, die tering wijven. Ga een koppie thee drinken! En stuur me ’n mailtje, zodat ik weet hoe of het met je keelpijn gaat?“

E   L   F   R   I   E   D   E

Zen-zazen-zitten . . .

♥  ♥  ♥   OP  DE  ΚΟΡ  VAN  ℑυτ   ♥  ♥  ♥ 
close up photo of sitting brown tabby cat

Foto door Matheus Guimaru00e3es op Pexels.com

  • Ik wilde ’t anders: meerdere herfstkleurige katjes, zoals Goekeltje van hier boven en die in trotse kater in Kolhorn . . . Kortom: “ . . . , (Nee, Kutwijf heeft haar huishoudschool nooit afgemaakt), . . .“

Ik loop even op de zaken vooruit: Die Lieve Schat gaat weer aan het werk. Net wat Jokezelf ook al schreef op 7 oktober bij blog ‚Gefeliciteerd‘ van 6 oktober 2019; Aan de buitenkant kunnen de mensen niet zien dat je in een diepe crises zit . . .  Langzaam, heel erg langzaam gaat er een wereld voor Frietje open en wil ook zij gaan rentenieren in ’t allerkleinste, knusse huisje van heel Groningen, te Saaksum . . .

De hooggeleerde heer professor dr. emeritus Maarten van Buuren: „Moet dat?!? Straks staat heel Amsterdam, met de hele overbevolking van de provincie Utrecht bij je op de stoep, willen ze er allemaal gaan wonen …“

Friet: „Hendrikje de Brave leeft nog, maar dan kan ik toch nu alvast iets regelen voor later. Typhuszooitje hiernaast mij kan niet wachten! Deze woning wordt dan helaas wel meteen verkocht . . . Ja, wat denken ze wel? Die hysterische kankerwijven . . .  Ik had lekker scheef moeten blijven wonen, niet netjes met Henny moeten trouwen: gewoon op me rug en alles zwart . . .  ZEIKERS!!! Ja, héél normaal in de bouw . . . BREEK MIJN BEK NIET OPEN! Morgen, staat het in de Telegraaf . . .

Ik heb dat ook, hoor: Als ik ga zitten, kan ik niet meer opstaan; vandaar, dat ik me nest niet eens meer in kom . . . , want ik val er ook nog eens bij inslaap . . .

Nog vijf bladzijdes en dan ben ik bij hoofdstuk 5.

WAT’S  LOVE  GOT  TO  DO  WITH  IT ? • 

 

Mieppie, die leeuwin ben ik . . . Ze heeft haar nagels & slagtanden nog . . .  Ja, valt weer reuze tegen, hè . . .

Lees dat mooie boek van Maarten van Buuren: L E M N I S C A A T,  2008, – 251 pagina’s, met de titel: ‚KIKKER GAAT FIETSEN‘ of ‚Over het leed dat leven heet‘, ISBN 9789047701231 Hij gebruikt ontzettend veel moeilijke woorden, schrijft in lange zinnen . . . Terwijl hij fietste dacht hij ook: Moet ik me een oor laten aannaaien door dat zooitje gribus? Ik kom uit een nest van zelfstandige ondernemers, mijn overgroot ouders stonden met hun voeten in de Zuid-Hollandse klei . . . Ik ga weer werken.

Maar, als je de filosofische citaten die hij af en toe aanhaalt leest, gaat er een wereld voor je open . . .  Vergeet niet, hij is hoogleraar, maar verder ook gewoon maar een mens, met griep, buikpijn, en dan is hij aan het snotteren, want in deze kou moet je wel wat weerstand op gebouwd hebben . . . Tocht wel in Groningen . . . , dacht ik . . .

 

E  L  F  R  I  E  D  E