Voor Peter

Kijk, zelfmoord plegen, daar wordt je niet vrolijk van, maar het ergste vond en vindt ik nog steeds, dat Ernest Hemingway het op zijn éénenzestigste deed . . . Jezus Christus! Dan kom je net kijken en het grote verschil met hem en mij is dus, dat hij toen al zijn Nobelprijs in de wacht had gesleept en ik begon pas meer dan tien jaar daarna . . .

Zijn grote Amerikaanse thema’s waren: liefde, oorlog, verlies en wildernis, zoals jagen, boksen daar hield Ernest ook van en vrouwen dus . . . Al het andere doet er niet zoveel toe, want tot op de dag van vandaag lezen ze hem nog steeds met rode oortjes, hè . . .

„Ja . . . , “ beaamde Peter: „SEX SELLS!“

Zijn grote voordeel nummer één was, dat hij een man was en géén duffe huismus . . . , hij had een avontuurlijk leven en daarvan smulde de mensen en het gaf hem status ook nog . . .

Dus, waar is die trut mee bezig? Ga lekker breien, hè . . .





Ik kijk even of ik nog een uitgelichte foto kan weergeven, dan probeer ik maar weer op goed geluk de ‚Voorgeformatteerde‘

Amen

Even kijken of ik het nog een beetje maar kan, hè . . . Ja, na vier jaren bloggen. Wat een trut, hè . . . Ook haar kattenfoto’s zijn hopeloos en te erg voor woorden: Kutwijf met haar katten! Ondertussen ben ik er doodziek van . . .

Oké … , dus die klassieke tools elke keer weer opnieuw er tussen voegen er ziet een muziekje tussen . . . Noord-Hollandse Polders (1) Dus, ik kan polders van Noord-Holland er tussen voegen, maar er gebeurd weer helemaal niks . . . 

Onder in beeld moet je het aanklikken en dan komt het op het beeldscherm. Ooit had ik daarmee gegoocheld . . . Nu nog het ‚Uitgelichte beeld‘ . . .

Het kinderfeestje was het meest bekeken . . .

Tablauwtje werkt niet en deze lettertype krijg ik ook graties en voor niets cadeau ... Laat maar ... Wel moet ik twee keer per dag oefenen, anders kan ik het helemaal niet meer . . . 

Spinnen

Ik had ze gedownload . . . , die spinnen . . . , waarom weet ik ook niet meer . . .

Ja, lekker, hè . . .

EINDELIJK!

ZO DEMENT ALS EEN DEUR.

Ik las in de krant dat J.Maarten A. Biesheuvel is overleden. Hij is éénentachtig geworden en vond het zo wel welletjes, dus ga ik alles lezen . . . Was hij ziek? Geen idee, hij rookte wel véél en had vijf katten met een hond . . .

Met Maarten ’t Hart gaat gelukkig alles goed. Hij viert zijn vakantie in de tuin met een klein glaasje wijn . . . , ja héél erg gereformeerd . . . Thuis, is hij het gelukkigst, heeft er alles bij de hand en hoeft niet zo nodig naar de Makediven of Tahiti en ik ook niet . . .

Nee, dat vatten ze niet, is te hoog gegrepen . . .  Gewoon thuis, zonder stress . . . , wat rommelen . . . , pizza’tje . . . , bloggen . . . , lezen en de was ophangen, ’t is meteen droog met dit warme weer . . . , muziek luisteren kan niet, heeft die Eikel hier boven me last van . . .  Ja, wel open voor hem gedaan: Hij had online wat besteld en daarvoor is die trut dan weer wel goed, hè . . .

E   L   F   R   I   E   D   E

 

 

IK WIL BIJ JE BLIJVEN

In de zomer zat ’t kleine Dikkopvlindertje op een blauwe korenbloem zich op te warmen in Niedersachsen . . .

„Ik neem ze alle vijf en je hoeft ze niet in te pakken,“ zei Betty in Sylt . . .

♥  ♥  ♥  ♥  ♥  ♥

Tante Friet wilde OP DE KOP VAN JUT schrijven . . . Maar, de eerlijkheid gebied, dat bij ons in Holland dergelijke zeldzame exemplaren zijn uitgestorven. Sterker nog: In Amsterdam komen amper vlinders voor, soms fladdert er ’n witje bij de buurvrouw in de tuin, die er vlug weer uitfladderde  . . .  Mijn vriendin Heidy schreef ’t op haar blog: * http://www.Puzzleblume.wordpress.com * Zelf heeft ze er géén erg in hoe poëtisch ze soms kan zijn:

„De Kieviten vliegen noordwaarts,“

schreef ze verleden jaar in het prille begin van de lente: ik had er kippenvel van en dacht: Dit is de titel voor me debuutje . . . Ongetwijfeld ’n schitterende titel, net zoiets als: ‚Een vlugt regenwulpen‘ van Maarten ’t Hart . . .  Maar, nu de rest nog . . . Dan stop ik met bloggen, want twee dingen te gelijk gaat niet. Ik doe ook nog ’t huishouden, daarnaast moet ik op me dieetje letten . . .

In feiten is dat nog ’t gemakkelijkste, om over te bloggen: „EET ALLEEN MAAR GROENTEN EN VEEL FRUIT!!! Ja, trek door die hap!“ Kost je helemaal niks . . . , cadeautje voor de buren die door alle gaatjes gluren, hè . . .  Kunnen ze alles meteen 100.000 keer beter weten, want god-o-god-oh, God, zeg! Wat doen ze hun best, want bij haar daarboven stinkt ’t altijd & eeuwig alleen maar naar vis uit de magnetron. Had ik Tijger-Mieppie maar iedere dag vis uit de magnetron gegeven: Gewoon puur natuur . . . Ze zou nu nog leven, omdat Raoul dacht, dat haar niertjes op waren . . .  Alleen haar hartje klopte nog, verder was ze te zwak, om nog op de bak te gaan . . . Me kleine keutel denkt dan: Laat ik maar liever sterven, want ik trek het niet meer . . . Tante Friet moest haar laten inslapen, haar hartje bleef kloppen . . .

Zo lief! Alsof ze wilde zeggen in lichaamstaal:

„IK BLIJF BIJ JE . . . ,

IK WIL NOG LANG NIET WEG!!!“

„Knuffel me & knuffel me nog meer???“

„IK BEN NOG WARM EN RUIK NOG LEKKER NOOTACHTIG.“

„Me hele leven lang klopte me hartje alleen voor jou & Hendrikje . . . 

IK BLEEF BIJ JE . . .“ 

pexels-photo-192384.jpeg

Foto door David Savochka op Pexels.com

Rot jij op!

Betty in Sylt gaf me een complimentje: „Je had éénentwintig jaar voor haar gezorgd, dat is echt waar geweldig goed van jou,“ dat zei ze . . .  Ja, soms dan spreken we elkaar via de telefoon en ’t liefst bel ik haar elke dag, maar zij werkt nog steeds keihard, want niemand komt het haar brengen . . .  Ik zou ook wel eens willen weten of zij een AOW’tje krijgt . . .  Ze is met de heer Schroeder getrouwd en is zij dan automatisch gedocumenteerd, met een Duitse nationaliteit . . . Zij was in Nederland geboren in 1948 en daar was ik zelf bij en weet nog, dat Nelleke me onmiddellijk van de hooiberg trapte en mamma Jos uit haar kraambed stapte en met me naar ’s-Hertogenbosch fietste vanuit Vlijmen . . . Me arm zat in een zwachtel en niet in het gips . . . , dus ’t viel nog mee . . .

Wel jankte ik heel erg . . . , in het Duits . . . , want een elleboog uit de kom doet erg zeer en die verpleegster of assistente ging toen al over haar nek . . .  Erg, hè . . . , me moeder had ’t helemaal verkeerd gedaan voor de Tweede Wereldoorlog. Ze had eerst naar dat ziekenhuis in Den Bosch moeten fietsen, vanuit Amsterdam, om aan die verpleegster te vragen of ze met mijn vader verkering mocht hebben.

Verpleegster in Den Bosch: „Fuck off Trut! Ik geil op hem en rot jij op!!!“

Toen, die Oosterrijker aan de macht kwam in Duitsland was opeens iedereen fout tot op het bot, tot op de dag van vandaag . . . „Nein, wir wuste aber gar nichts und wir auch nicht und wir hatte damals auch kein Fernsehn im Haus . . .  Solch eine Scheisse!!!“

„Meer, dan vijfenzeventig jaar onrecht poets je niet in één keer van de plaat,“ riep ze vertwijfeld naar Aletta Butterman, ’n trouwe bloglezeres . . .  „Ja, dat gaat op den duur ontzettend in je genen zitten . . . , ’t schuurt altijd en overal . . . Weet je . . . ,“ wat dat aangaat snapt tante Friet die allochtonen wel . . .  We zitten in het zelfde schuitje . . . Hollanders! Alleen . . . , als ze aan je kunnen verdienen . . .

Ja . . . , ik ga ’n bakkie doen: 16.45 uur . . . , ze was weer niet op schema, hoor . . .

E   L   F   R   I   E   D   E

 

Zen

„Allemaal de schuld van dat Kanker-Kut-Wijf,“ zei die Trut op twee hoog . . .

„Hoezo, dat nou weer,“ vroeg Peter in Groningen.

Grote bek

Toen zij daar kwam wonen aan de Kostverlorenvaart, voeren er, tot zo ongeveer 1995, nog ijsbrekers door de vaart, als ze ’t nu anno 2020 over ijsbrekers heeft, die de vaart open hielden, denken ze: Dat Kanker-Kut-Wijf is niet helemaal tof … „Hé MONGOOL!!! Doe effe normaal?!?,“ schreeuwen ze tegen je en die Ouwe Kut was weer lastig, hoor . . .  Oh, wat is dat Kanker-Kut-Wijf weer nadrukkelijk aanwezig, daar zit géén hond op te wachten . . . Sneeuw . . . , sneeuw dus . . . , kennen ze alleen maar van de wintersport. Dat Kanker-Kut-Wijf hoopt van harte, dat ze allemaal hun poten breken en in het corona-virus stikken met hun giga, grote bekken . . .

Dit is Zaandam, Schermerhorn, De Rijp en dat groene huisje met tuintje stond in Wormerveer . . .  Voor die antieke huisje zocht me man even een parkeerplekje en dan wilde ik tegen David in Ontario/Ganada zeggen: „Polders zijn droog gemalen meren.“ Ik zelf vind het nog steeds ingewikkeld: De molen maalt ’t in de Boezem en rondom de polder ligt de ringvaart, waarop je kunt varen . . . Nu zijn er ijzer-sterke elektrische gemalen.

Een grote smoel is héél normaal in de Hema bijvoorbeeld. Je denkt: Nu heb ik toch ’n zekere leeftijd. Vroeger, toen keken wij daar met respect tegenop . . .  Ik wil er wel met Allette over praten, als ik het niet vergeet, over die botte ombeschoftheid bij jonge mensen . . .

Deze opnames zijn van woensdag ochtend, 15 juli 2020, 6.45 uur . . . * Hollandse tijd . . . * Kruising: Bilderdijkgracht/Westerlijkmarktkanaal en de Kostverlorenvaart in stadsdeel: Westerpark * AMSTERDAM * Holland *

♥   ♥   ♥   ♥

Wat een rust, hè . . .

P1050358Toen ik later op de dag bezig was in de keuken: hoor je de filé in de vaart ronken: De Beltbrug stond open, de hele Jan van Galenstraat is dan ook één lange & grote file . . .

„Ja . . . , we benne met Zen bezig, hè . . . ,“ zeg er wat van Tèring-Kanker-Kut-Wijf?!?

P1050382

Eind 2020 kan je er ’n appartementje kopen of huren voor € 2000, — per maand, wel voor 55 plussers, hè . . .  Het oude van dagen tehuis (helemaal vergeten hoe het heette) kon ’t niet meer bolwerken: De manager verdiende te weinig . . . , er waren géén keukenhulpen en als je ’t niet op tijd kon redden met je rollator en je had al in je broek of Tena Lady gescheten of gezeken . . . , mocht je niet op het knopje drukken voor hulp . . .  Nee . . . , zoekt ’t zelf maar uit met je stijve poten . . .  De Zorg is op! Als ’t niks oplevert, kan je de pleuris krijgen . . .  Dus, zak lekker door je stront met je AOW’tje . . .

E   L   F   R   I   E   D   E

Gemierenmeier

In de Bijenkorf rond struinen

Iedereen was jaloers op me man, want hij zat in de lift en had ’n mooie vrouw: „Tante Friet heb er nooit erg in gehad en er niks van gemerkt!“ Kortom, we hielden ’t hoofd boven water, stonden nooit rood en deden niks zwart. Wat dus ook niet wilde lukken, als je ’n loondienstslaaf bent en wij waren zulke sjlemielen . . .  Maar goed . . .

Die Kneus van mij vertelde, dat ’n collega van hem, van de Hoge Technische School ‚an guilty pleasure‘ had: Hij verzamelde oude radio’s . . . , liep alle braderieën af, was op elk buurtfeest, alle vlooien-markten, brinken vol ouwe rommeltroep van zolders & kelders, was de lieveling van elke Kringloopzaak en de bende bij hem thuis was dramatisch . . . Overal troep: onder de trap, boven de trap en de hele zolder propvol, je brak je nek en kon nergens meer gaan of staan . . .

Die Kneus van mij, met zijn Middelbare Technische School was nog „netjes“, want bij hem heerst nog ’n klein uppie duppie orde, achter de kamerdeur . . . Van boven de deur tot bijna tot op de grond hangt ’t vol met kastjes, laatjes vol met allerlei frutsels & technische fratsels:  spijkertjes & schroefjes, elastiekjes met batterijen in alle soorten en maten, plakkertjes om alles netjes te labelen . . .  Kortom: Ze heb een week nodig, om zijn kamer te doen en dat doet ze liever alleen!!! Zij is al ontzettend moe . . . , ontzettend moedeloos . . . , als zij alleen maar denkt . . . , aan ’n ongeïnteresseerde huishoudelijke hulp . . . , die gillend van ellende na de eerste dag al weg rent . . .

Macro Maffia

Moet ze iedere week één nieuw Marokkaans Hoofddoekje . . . , alles weer ’n keer . . . , alles opnieuw uitleggen & vertellen . . . , je kan nergens ergens nog iets terug vinden, verdenkt haar van ’t ergste . . . , omdat zij zelf ook een ontzettende rommelkont is . . .  So what!!! ??? !!! Dan duurt ’t maar ’n hele maand, voordat alles is afgestoft . . . , afgewassen . . . , opgehangen & gestreken . . .

Die collega van hem, met zijn HTS, had onderdelen nodig, om antieke radio’s weer aan de praat te krijgen en dan repareerde hij die . . .  Wanneer ze ’t dan weer deden, was hij zo blij en gelukkig, als ’n kind, dat was zijn heimelijke genoegen en ik vind dat helemaal niet raar . . .

Hallootjes!!!

Daar zit hij dan met zijn HTS op zijn ouwe dag . . .  Waren er anno 2021 nog mensen? Die in ouwe gerestaureerde meuk zijn geïnteresseerd? Misschien, in ’n opgepoetste & afgestofte Old Timer?

DSC0029130 april 2005 – Toen ging die LUL boven me zijn balkon met ’n hoge drukspuit schoon spuiten, dat is zijn heimelijke genoegen, als je net je verjaardag viert of je witte was ophangt en al je plantjes moet je dan afwassen: ieder & elk blaadje . . .  Wel beschaaft blijven, hè tante Friet . . .  Niet schreeuwen! Anders bellen de buren 112! Ga op je rug liggen of pijp hem, geef hem de aller duurste after shave van GUERLAIN of Old Spice, tracteer ’m bovendien met appeltaart en slagroom en maak je vooral nergens druk om, anders voelt hij zich gediscrimineerd: ZAKKENWASSER!!!

Nee, kom ook niet meer bij . . . , heb al vijf Tena Lady’s vol gezeken!

De drukte bij SAIL2015, met favoriete koekjes in de kerstkrans, met „guilty pleasures“ & haar GROENTETAART!

Tijger-Mieppie vind m’n geknuffel niet erg, maar die grote zwarte lens vertrouwt ze voor geen meter . . .  Me klein keutel kontje . . .

Raw00310

E   L   F   R   I   E   D   E

Oeps!

Zonsopgang op vrijdag 3 juli 2020, 5.30 uur . . .

P1050262

Er is rustig vliegverkeer in de lucht . . .

Één pond aangekomen!!!

Ik moest even kijken op de weegschaal . . . , stond zo-wie-zo in me blote kont . . . 

Als ik me laat wegen met volle bepakking in ’t Gezondheidscentrum ben ik al blij, als er drie kilo af is.

Raoul: „Het schiet niet op met jouw! Je moet zelf je boodschappen doen! Je moet  fietsen! Je moet wandelen . . . GA WANDELEN!!! DE MUREN KOMEN OP JE AF!!!“

P1050258

Enkele condensstrepen

P1050257

DE  RAPEN  ZIJN  GAAR

„Ja, laat ik eerst maar weer eens naar de Afvalbakken lopen,“ zei Friet en wat kan die Steunkousenbrigade verder doen, dan alleen maar ’t goede voorbeeld geven. Gaat ergens iets van zeggen en de rapen zijn gaar. Ja, roomboter mals . . .“

Gechipt katje in het kanaal

In het Westerpark deed Friet zelfs nog een workshop psychologie van de Gemeente Amsterdam voor de Vrijwilligers: HOE PAK IK DIE VIESPEUKEN AAN? Gewoon: Je bek dicht houden, want ze trappen je dood . . .  Pleuren katjes in de vaart . . .  „Hé Trut!!! Kijk, ’n katje in ’t Westerlijkmarktkanaal!“ Spek gladde, steile oevers . . . , en weg was die Eikel. Die Trut van de Steunkousenbrigade haalde samen met haar man dat beestje uit het water, terwijl de Dierenambulance onderweg was . . . Ze was gechipt . . .  Een mooi, jong roodharig katje en ze dacht, dat ’t beestje was op gejaagd door honden of door die Eikel in ’t kanaal was gedumpt, maar als het poesje is gechipt, dan willen de eigenaars haar niet kwijt.“

TETANUS

Ja, die Trut van de Steunkousenbrigade werd wel gebeten en kon meteen naar het ziekenhuis voor een tetanus prikje . . .

Dat bekkie was frisser, SCHONER zelfs, dan dat ouwe gebit van de Steunkousenbrigade, maar voor de zekerheid . . .

P1050263

Hij zwaaide naar me . . .

N.A.P.

P1050235

Toko met uitzicht over het IJ!

„Jongen!!!,“ riep Tante Friet uit alle macht, zodat de totale world wijde web er getuigen van kon zijn, want gisteren stond ze weer nuchter in haar blote reet op de weegschaal. „De muren komen niet op mij af, dat verbeeld je je maar . . .“ Boven haar, op het dak, hoorde ze de duiven roegóekoeren . . . , zachtjes waaide een zomers briesje door het gebladerte van de te hoge bomen, waarin ’n vrouwtjes houtduifje hem antwoordde met haar roe koekoe . . . , roe kóekoe . . . Dit jaar géén:

Burendag & géén SAIL2020.

Ze legde ’n pond bevroren kip in de magnetron: „Het is hier géén Alla Card restaurant, haal maar wat bij je Toko! Blijf nog maar drie weken weg en kom maar terug als ik tien meter diep onder het N.A.P. lig . . . , doei!“ Hij vroeg nog, wat hij mee moest nemen en was al onderweg, terwijl ze kribbig ophing . . .

P1050240Een Lintdorp in de Beemsterpolder!

Wat slap gelul?

Marja woonde tegenover haar met haar drie kinderen . . . , verhuisde naar Purmerend, nooit meer wat van gehoord . . .  Ernesto, haar zoon, was achter het Marcanti College altijd lekker aan het voetballen: Zijn witte T-shirt knalde je van verre tegemoet en Tante Friet vroeg aan zijn vader, die uit Curaçau kwam: „Hoe haal je het in je stomme harses, om naar Amsterdam te komen? Wat zoek je hier in de kou? Wij letten ons hele leven op de kleintjes, zodat we met pensioen kunnen op Curaçau . . .“

Nee, dat is niet ’t Zwitser- leven-gevoel, maar het Kleine Curaçau-gevoel: Géén gezeik! Gewoon, een rustige oude dag! Lekker met me bevroren schouders in de zon . . . , hoef met me stijve nek ook nooit meer in de Finse Sauna . . . Bij elke Scheet politie aan de deur . . . , gisteren, voor 22.00 uur . . . , lag die muts al onder de wol . . . , met die versleten & bevroren poten kon dat dementerende koppie haar nest nog wel vinden, hoor . . . Wat denk je, wat hij zei? Hij zei, dat hij naar Amsterdam was gekomen, om Tante Friet te leren kennen . . .  Dan ben je toch helemaal uit geluld, hè . . .

P1050238

WERELDGERECHTEN

„Jongen!,“ riep ze weer, „ik zuip me te barsten en over zeven weken ben ik tien kilo afgevallen. Mag ik even kijken, wat hij voor de babi pangang mee heeft genomen?“

P1050241

Raoul: „Nu effe niet ik ben druk bezig!“

Tante Friet: „Mexicaanse BURRITOS! Ik krijg er een punthoofd van!“

P1050234

De gemiddelde zomervloed van het IJ

Wat is dus ons Normáál Amsterdams Peil? Nou, dat is in 1684 al uit gevogeld, wat toen destijds de gemiddelde zomervloedstand was in het IJ. In der tijd een binnen-zee-arm van de voormalige Zuiderzee en toen waren er nog géén Oranjesluizen enneu . . . , ’t is een vast punt, van waaruit van alles kan worden gemeten: Heuvels, hoogtes & laagtes van polders en niet alleen in Nederland, maar ook in heel West-Duitsland tot in Polen aan toe via ’t N.A.P. kent de hele wereld Amsterdam, hè . . . Ja, vijf kilo taugé met peultjes graag en heb je ook nog petermeselie?

P1050239

Werelderfgoed sinds 1999

Het Stadspeyl staat gegroefd in gemetselde stenen bij bruggen, sluizen en de waterhoogte van de grachten met de groetjes van het Waternet . . .

P1050218

E   L   F   R   I   E   D   E

 

 

Mijn Grote Liefde

♥   ♥   ♥

In mijn blogs van juni 2018 & 2019 staan prachtige foto’s van Tijger tussen de asperges, op me aanrecht tussen de tomaten . . . , maar vaak sliep ze gewoon.

Je had eigenlijk géén kat aan haar . . . 

Toevallig las ik net ’n blog van twee jaar geleden, ook op 18 juni 2018 met neuken in de titel: zelfs Japanners zijn daar nu nog in geïnteresseerd, ‚Ze at … ‚ was de grote uitschieter en laat ik die ‚OETLUL‘ op blog: 18 juni 2018 maar vlug links liggen. Hij blogt nog steeds: iedere dag en zit/zat in ’t onderwijs . . . Waarom, gaat die OETLUL niet weer voor de klas staan? Ik lees niets anders in Het Parool, dat er één enorm tekort is aan leerkrachten, op tv ook in iedere Talkshow . . . , het gesprek van elke dag . . .  Nee, een Oud Lijk lekker kankeren, dat was zó leuk . . .

Natuurlijk, als je kutblogs schrijft, kan je ze heerlijk afzeiken, hè . . . Me hele leven ben ik niks anders gewend, hoor . . .  Kut Hoer blogt nog steeds & ga nu maar fietsen stelen op het Damrak . . .  

Met de Amsterdamse poort in Haarlem,

In Maastricht had ’n dame een langharige raskat, Noorse boskat & langharige, rood-witte Maine Coon van éénendertig jaar: „Jezus!!! Christus . . . , die deed de deur dich!

De weledelgeleerde vrouwe drs. Marjo condoleerde me en zei: „Jij had ’t geduld, om éénentwintig jaar voor haar te zorgen, bij een ander was ze nog géén tien geworden.“ Stelletje Oudbakken Zeikwijven!

Bakkie!

 

 

Mijn Grote Liefde . . .

Hoofdstuk 1

Ik weet niet meer waar ik het vandaan plukte en van wie die was . . . , hij stond in de Groene Amsterdammer dacht ik . . . , ergens bij Annie M.G. Schmidt . . .  Letten we wel een beetje op?! Dat KUTWIJF wordt zo dement als een deur, met haar grote scheur. 

De pen, hè . . . Mijn bloggen zijn nog machtiger dan het zwaard . . . , als het ’n beetje mee zit, verzuipt niet heel Nederland in ’n te hoge waterstand, maar ze verzuipen allemaal in hun eigen bloed . . .  Ja, dat dementerende KUTWIJF was aan het bloggen!

Peter: „Hoe ging die? Straks fietstie opeens weer voorbij, dat heb ik ook zo vaak.“

Frietje: „Toch, zijn dat de eerste tekenen van ouderdom, met ’t volle gewicht op DOM natuurlijk . . . Je wilt iets vertellen en al bij voorbaat bang, dat je niet meteen op ’t moeilijke woord kunt komen . . .  Sterker nog: Je kan echt even niet op die aandoening komen, toch probeer je stoer te zijn en geeft je er een slinger aan . . .  Tijger-Mieppie was ’n anorexia katje, géén obesitas-geval . . .  Was ze altijd angstig gestressed voor de gemene bose buitenwereld?“

Op ouwe artrose poten

Dus . . . , ergens las ik dat de schrijfster de wereld zeven keer helemaal rondom wilde lopen, om hem nog eventjes bij zich te kunnen hebben . . .  Zelfs, als ze nog leven, hebben ze schijt aan me, hoor . . .  Ja, die Grote Temeier op de Kop van Jut, hè . . .  Maar, zo voelt het: Is Tijger-Mieppie in Rome? Ik kruip op me pijnlijke artrose poten naar je toe Lieve Schat . . .

„Überall herrscht der zufall, lass deine angel nur hängen …

Wo du’s am weinigsten glaubst, sitzt im strudel der Fisch.“  Ovid

Dit was uit zo’n schattig boekje: ‚Quellen Römischer Weisheit‘ die ik onmogellijk kon laten liggen . . . Er liggen nog meerdere ‚Quellen…‘ op me te wachten: Trostes . . . , viele Weisheiten von Chesterton bis OskarWilde und dazu die Heiterkeit . . .

Zo krols als een konijn

Ik bedoel maar in het struikgewas had Tijger-Mieppie zich verstopt. Waar waren we? In dat vakantiepark stierf het van de wilde katten en dan houdt je zo’n klein opdondertje niet tegen: Ze was uit ’n smal bovenlichtje, zo’n klapraampje gesprongen . . . , ze ziet een kiertje en ze pastte er tussen . . .  Ik kon toch niet zonder Mieppie terug gaan naar Amsterdam. Dus, ik was de hele nacht aan ’t zoeken tussen de bosjes & struiken, holden ’n troep katten achterna, omdat ik dacht dat ik Tijger-Mieppie daar tussen zag . . . Die beesten zijn zo vlug als water! Waar was ik mee bezig en ging rustig voor het huisje zitten wachten tot het lichter werd en liep wat verder ’t gras op en kijken . . .  Daar zat ze, ’n klein stukje verderop, zeg maar bij de buren, haar oogjes waren nog uitstekend, ze zag me en ik haar en we renden in elkaar armen/pootjes. O, God! Wat was ik ziels gelukkig! Ik verwende haar met wat lekkers, liet haar op me bed slapen . . .

Ze had er wel een bende van gemaakt, want ze was toch al een beetje krols en klom de gordijnen in . . .  Ze sprong ook tegen die houten Ikea boekenkasten en klom naar boven, nu kan ik al die rommel weggooien en alles opruimen . . .  Hoe droevig het ook is: Er gaan geen katjes meer over de boeken-, & keukenkasten wandelen . . .

Alsof het heel gewoon en alledaags was, maar ’t was ‚Het mooiste in mijn leven‘ en dat is MIJN leven . . .  Wat jij en jij en de professor, met al die andere stomme truttenbellen ‚ALL OVER THE WORLD‘ er van denken of ervan vinden vooral: Zal me aan me vette obesitasreet roesten!

E   L   F   R   I   E   D   E