Mijn Grote Liefde

♥   ♥   ♥

In mijn blogs van juni 2018 & 2019 staan prachtige foto’s van Tijger tussen de asperges, op me aanrecht tussen de tomaten . . . , maar vaak sliep ze gewoon.

Je had eigenlijk géén kat aan haar . . . 

Toevallig las ik net ’n blog van twee jaar geleden, ook op 18 juni 2018 met neuken in de titel: zelfs Japanners zijn daar nu nog in geïnteresseerd, ‚Ze at … ‚ was de grote uitschieter en laat ik die ‚OETLUL‘ op blog: 18 juni 2018 maar vlug links liggen. Hij blogt nog steeds: iedere dag en zit/zat in ’t onderwijs . . . Waarom, gaat die OETLUL niet weer voor de klas staan? Ik lees niets anders in Het Parool, dat er één enorm tekort is aan leerkrachten, op tv ook in iedere Talkshow . . . , het gesprek van elke dag . . .  Nee, een Oud Lijk lekker kankeren, dat was zó leuk . . .

Natuurlijk, als je kutblogs schrijft, kan je ze heerlijk afzeiken, hè . . . Me hele leven ben ik niks anders gewend, hoor . . .  Kut Hoer blogt nog steeds & ga nu maar fietsen stelen op het Damrak . . .  

Met de Amsterdamse poort in Haarlem,

In Maastricht had ’n dame een langharige raskat, Noorse boskat & langharige, rood-witte Maine Coon van éénendertig jaar: „Jezus!!! Christus . . . , die deed de deur dich!

De weledelgeleerde vrouwe drs. Marjo condoleerde me en zei: „Jij had ’t geduld, om éénentwintig jaar voor haar te zorgen, bij een ander was ze nog géén tien geworden.“ Stelletje Oudbakken Zeikwijven!

Bakkie!

 

 

Mijn Grote Liefde . . .

Hoofdstuk 1

Ik weet niet meer waar ik het vandaan plukte en van wie die was . . . , hij stond in de Groene Amsterdammer dacht ik . . . , ergens bij Annie M.G. Schmidt . . .  Letten we wel een beetje op?! Dat KUTWIJF wordt zo dement als een deur, met haar grote scheur. 

De pen, hè . . . Mijn bloggen zijn nog machtiger dan het zwaard . . . , als het ’n beetje mee zit, verzuipt niet heel Nederland in ’n te hoge waterstand, maar ze verzuipen allemaal in hun eigen bloed . . .  Ja, dat dementerende KUTWIJF was aan het bloggen!

Peter: „Hoe ging die? Straks fietstie opeens weer voorbij, dat heb ik ook zo vaak.“

Frietje: „Toch, zijn dat de eerste tekenen van ouderdom, met ’t volle gewicht op DOM natuurlijk . . . Je wilt iets vertellen en al bij voorbaat bang, dat je niet meteen op ’t moeilijke woord kunt komen . . .  Sterker nog: Je kan echt even niet op die aandoening komen, toch probeer je stoer te zijn en geeft je er een slinger aan . . .  Tijger-Mieppie was ’n anorexia katje, géén obesitas-geval . . .  Was ze altijd angstig gestressed voor de gemene bose buitenwereld?“

Op ouwe artrose poten

Dus . . . , ergens las ik dat de schrijfster de wereld zeven keer helemaal rondom wilde lopen, om hem nog eventjes bij zich te kunnen hebben . . .  Zelfs, als ze nog leven, hebben ze schijt aan me, hoor . . .  Ja, die Grote Temeier op de Kop van Jut, hè . . .  Maar, zo voelt het: Is Tijger-Mieppie in Rome? Ik kruip op me pijnlijke artrose poten naar je toe Lieve Schat . . .

„Überall herrscht der zufall, lass deine angel nur hängen …

Wo du’s am weinigsten glaubst, sitzt im strudel der Fisch.“  Ovid

Dit was uit zo’n schattig boekje: ‚Quellen Römischer Weisheit‘ die ik onmogellijk kon laten liggen . . . Er liggen nog meerdere ‚Quellen…‘ op me te wachten: Trostes . . . , viele Weisheiten von Chesterton bis OskarWilde und dazu die Heiterkeit . . .

Zo krols als een konijn

Ik bedoel maar in het struikgewas had Tijger-Mieppie zich verstopt. Waar waren we? In dat vakantiepark stierf het van de wilde katten en dan houdt je zo’n klein opdondertje niet tegen: Ze was uit ’n smal bovenlichtje, zo’n klapraampje gesprongen . . . , ze ziet een kiertje en ze pastte er tussen . . .  Ik kon toch niet zonder Mieppie terug gaan naar Amsterdam. Dus, ik was de hele nacht aan ’t zoeken tussen de bosjes & struiken, holden ’n troep katten achterna, omdat ik dacht dat ik Tijger-Mieppie daar tussen zag . . . Die beesten zijn zo vlug als water! Waar was ik mee bezig en ging rustig voor het huisje zitten wachten tot het lichter werd en liep wat verder ’t gras op en kijken . . .  Daar zat ze, ’n klein stukje verderop, zeg maar bij de buren, haar oogjes waren nog uitstekend, ze zag me en ik haar en we renden in elkaar armen/pootjes. O, God! Wat was ik ziels gelukkig! Ik verwende haar met wat lekkers, liet haar op me bed slapen . . .

Ze had er wel een bende van gemaakt, want ze was toch al een beetje krols en klom de gordijnen in . . .  Ze sprong ook tegen die houten Ikea boekenkasten en klom naar boven, nu kan ik al die rommel weggooien en alles opruimen . . .  Hoe droevig het ook is: Er gaan geen katjes meer over de boeken-, & keukenkasten wandelen . . .

Alsof het heel gewoon en alledaags was, maar ’t was ‚Het mooiste in mijn leven‘ en dat is MIJN leven . . .  Wat jij en jij en de professor, met al die andere stomme truttenbellen ‚ALL OVER THE WORLD‘ er van denken of ervan vinden vooral: Zal me aan me vette obesitasreet roesten!

E   L   F   R   I   E   D   E